یونجه در برنامه غذایی گوساله ها

کجا یونجه در رژیم گوساله ها جای می گیرد؟

چه زمانی یونجه در رژیم گوساله ها ثابت می شود؟

تصمیم گیری برای افزودن یونجه به جیره غذایی گوساله ها باید بر اساس مدیریت برنامه گوساله و تلیسه در مزرعه باشد. یکی از سؤالات رایج در مورد پرورش گوساله های شیری همیشه این بوده است که آیا یونجه در رژیم گوساله ها باید قرار داد؟ طی سال‌ها، آزمایش‌های تحقیقاتی زیادی برای ارزیابی فواید یا عوامل بازدارنده چنین تصمیمی انجام شده است.

کشاورزان، متخصصان تغذیه و محققان همگی نظرات خود را در مورد عرضه یونجه ارائه دادند. بهترین پاسخ بستگی به عواملی مانند: سن گوساله، مرحله رشد شکمبه، مقدار شیر تغذیه شده، شروع تغذیه دام، نوع دانه و این که گوساله ها به صورت انفرادی یا گروهی نگهداری می شوند، کیفیت تغذیه و فرآیند از شیر گرفتن گوساله ها دارد.

در نهایت جواب بله بهترین پاسخ برای هر مزرعه دار خواهد بود.

یکی از بزرگترین استدلال ها برای نیاز به یونجه، هضم راحت آن است. همان طور که گوساله رشد می کند، توسعه شکمبه برای سلامتی و موفقیت در آینده بسیار مهم است. رشد مناسب شکمبه با رشد پاپیلا روی دیواره شکمبه حاصل می شود. پاپیلا باعث جذب مواد مغذی می شود که می تواند توسط گوساله استفاده شود. رشد پاپیلا توسط محصولات نهایی تخمیر میکروبی، به ویژه اسید بوتیریک و تا حدی اسید پروپیونیک تحریک می شود هضم استارتر گوساله منجر به تولید اسید بوتیریک و مقدار کمی اسید پروپیونیک، اسیدهای چرب فرار ضروری (VFA) برای رشد پاپیلا می شود.

هنگامی که یونجه هضم می شود، نتیجه عمدتا اسید استیک و مقداری اسید پروپیونیک است. بر خلاف بوتیریک که توسط دیواره شکمبه استفاده می شود، اسید استیک از شکمبه عبور می کند و توسط گوساله برای انرژی استفاده می شود. بنابراین، یکی از استدلال‌های اصلی علیه تغذیه با یونجه این است که فواید گوارشی غلات بسیار بیشتر از یونجه است، به‌ویژه زمانی که روی رشد شکمبه تمرکز می‌کنیم. شکمبه‌های پرکاربرد گوساله‌ها که فقط شیر، شیر و غلات یا شیر و یونجه تغذیه شده‌اند، به وضوح رشد پاپیلاها را هنگام تغذیه با غلات را نشان می‌دهد.

استدلال دوم برای خوراک یونجه تازه، عاری از گرد و غبار، کپک و در دسترس بودن که نوعی استارتر است تغذیه می شود. . در حالی که مطالعات روی هر دو استدلال نشان داده است که دام ها در هر دو نوع بهتر عمل می‌کنند. با این حال، اندازه ذرات مواد اولیه نقش کلیدی در ضروری بودن یونجه دارد. برای تشکیل یک گلوله گوساله، از اندازه ذرات بسیار کوچک دانه استفاده و به هم متصل می شود. هرچه اندازه ذرات مواد اولیه کوچکتر باشد، نشاسته سریع تر در شکمبه تخمیر می شود. به طور بالقوه منجر به اسیدوز شکمبه می شود.

گنجاندن یونجه در رژیم گوساله ها به بافر کردن شکمبه و کاهش سرعت هضم کمک می کند. نشاسته به دلیل فرآیند تولید به راحتی در استارترهای پلت شده در دسترس است. با این حال، در استارترهای بافت دار، گوساله ها باید مواد را بجوند تا نشاسته موجود را تجزیه کنند.

گوساله هایی که استارتر بافتی می خورند در معرض خطر کمتری برای اسیدوز هستند و می توانند برای مدت طولانی تری در رژیم غذایی غیر علوفه ای قرار بگیرند تا گوساله هایی که با استارتر پلت شده تغذیه می شوند. بنابراین، اگر شروع کننده خوراک گوساله از ذرات ریز تشکیل شده باشد، از جمله ریزدانه های زیاد به دلیل دسته بندی، یونجه باید در رژیم غذایی گوساله گنجانده شود تا از اسیدوز جلوگیری شود.

مقاله ای راجع به یک استارتر بافت دار و یونجه خرد شده به طور جداگانه یا یک استارتر مخلوط با یونجه در سال 2019 در مجله علوم لبنی منتشرشد. در مرحله پیش از شیر گرفتن، هیچ تفاوتی در میزان مصرف یا میانگین افزایش روزانه (ADG) وجود نداشت. نتایج مشابهی از زمان شیر گرفتن مشاهده شد، که تنها تفاوت این که گوساله‌ها روی مخلوط یونجه و دانه، کاهش خوراک آن ها بود. با این حال، در طول مرحله پس از شیرگیری، گوساله‌هایی که مخلوط یونجه و دانه را مصرف می‌کردند، کاهش مصرف ماده خشک و همچنین کاهش میانگین روزانه را تجربه کردند.

یونجه در برنامه غذایی گوساله ها
بعد از شیرگیری یونجه در رژیم گوساله ها قرار می گیرد.

 بعد از شیرگیری تمایل دام به کدام خوراک بیشتر است؟

نتایج به دست آمده این است، گوساله‌هایی که غذای اولیه را با یونجه مخلوط می‌کنند، یونجه بیشتری مصرف می‌کنند، زیرا جیره آن ها یک مخلوط است. این منجر به پر شدن سریع روده و احساس سیری گوساله ها می شود. بنابراین مقدار مصرف و متعاقباً افزایش می یابد. همچنین پس از شیرگیری، و حذف منبع شیر، گوساله ها می توانستند بین دانه و یونجه یکی را انتخاب کنند، و دانه نسبت به یونجه بیشتر مصرف کردند. فرض بر این بود که با حذف شیر از رژیم غذایی گوساله ها، حیوانات ترجیح می دادند، که این خلاء تغذیه ای را با مصرف یک منبع غنی از انرژی بیشتر پر کنند.

گروه گوساله‌هایی که در جیره مخلوط قرار داشتند سعی کردند مقادیر بیشتری دانه مصرف کنند. به دلیل اینکه یونجه در جیره مخلوط شده بود، در حالی که حیوان  تلاش می‌کرد تا دانه بیشتری پیدا کند، یونجه به همراه دانه ها مصرف می شد. بنابراین اگر قرار است یونجه در رژیم گوساله ها گنجانده شود، تامین آن به طور جداگانه از غذای شروع کننده گوساله، ضروری است. بنابراین حیوانات در مصرف غلات محدودیتی ندارند چرا که رژیم غذایی آن ها تغییر می کند. تحقیقات انجام شده در دانشگاه فلوریدا، هنگام ارائه یونجه به گوساله های شیری بر رفتار، رشد و عملکرد حیوان در گروه متمرکز بود.

گروه‌ دیگر از گوساله‌ها که روی دانخوری‌های خودکار که با استارتر پلت شده تغذیه می‌شدند، مطالعه کردند. بعضی از گروه ها علف یونجه  خرد شده را با کیفیت پایین به عنوان منبع تغذیه جداگانه خورانده شد. مصرف خوراک و وزن گوساله به طور منظم همراه با نظارت بر روند رفتار آن ها  اندازه گیری کردند.

نتایج این مطالعه افزایش دفعات تغذیه کوچکتر و مکرر را در گروه گوساله هایی که یونجه مصرف می کردند، نشان داد. همچنین  دانخور‌های خودکار در گروه‌های یونجه بودند، نشان می‌دهد گوساله‌هایی که  نسبت به حیواناتی  که یونجه می‌خورند راضی‌تر بودند. گوساله‌های گروه یونجه نیز مکیدن کمتری را در طول دوره شیرگیری نشان دادند.

به این معنی که احتمالا آن ها رفتار دهانی خود را از مکیدن وسایل قلم یا همنوعان به گذراندن وقت برای مصرف یونجه تغییرداده اند. در این تحقیق از یونجه با کیفیت پایین برای ارائه یک تجربه حسی بیشتر از ارائه یک یونجه با کیفیت بالا استفاده شد. مصرف آن را تشویق و باعث پر شدن روده در گوساله ها می شود و مصرف اولیه را محدود می کند. از آن جایی که فاکتورهای زیادی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود، گنجاندن یونجه در رژیم غذایی گوساله ها می تواند تصمیم سختی باشد. دلایل واضحی برای هر دو طرف قضیه وجود دارد. بنابراین، تصمیم باید بر اساس شیوه های مدیریت برنامه گوساله ها و تلیسه برای مزرعه خاص گرفته شود.

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.